Komşu, bir bardak pirinç verebilir misin?

Kapıyı çalıyorum: “Bir bardak pirinç alabilir miyim?” Komşu kapıyı açıyor, gülümsüyor. İçeri davet ediyor. Mutfakta konuşurken mesafe kapanıyor. Pirinç unutuluyor. Öpüşme başlıyor, kıyafetler çıkıyor. Tezgâha veya masaya eğiliyoruz. Tempo istekli. Klasik komşu bahanesi, sikişe dönüşüyor. “Pirinç” diye başlayıp bambaşka biten, tempolu ve samimi bir sahne. Bitince pirinci de almayı unutmuyoruz.